Αναρτήσεις
Ένας άνθρωπος που ερχόταν από τη δουλειά του και πήγαινε στο σπίτι του.
Ένα παιδί που εργαζόταν από τα δώδεκά του χρόνια
και τον είχαν φέρει στην Ελλάδα οι γονείς του όταν ήταν οκτώ χρόνων.
Ήταν 16 Φεβρουαρίου του 2010 όταν ο Niko Todi έπεφτε νεκρός στον Βύρωνα, χτυπημένος από εννιά σφαίρες αστυνομικού. Πριν διαβάσουμε πιο κάτω τα λόγια οργής και απόγνωσης που εκφράζει η γυναίκα του, να υπενθυμίσουμε πως, τις πρώτες ώρες μετά την εν ψυχρώ εκτέλεσή του, από αρκετά ΜΜΕ διατυπώθηκε η αυθαίρετη άποψη πως επρόκειτο για «άνθρωπο του UÇK και γνωστό κακοποιό». Αμέσως μετά όμως, και αφού έγινε γνωστό πως ήταν τραγικό λάθος αστυνομικού που έστρεψε το όπλο πάνω του και τον ξάπλωσε κάτω, γκαζώνοντας στην κυριολεξία την ώρα που ο νεαρός προσπαθούσε να κρυφτεί από τις ριπές των όπλων, τα ίδια μέσα έσπευσαν να τον ανακηρύξουν Έλληνα.
Ας δούμε τώρα τι λέει η Α. Todi, η νεαρή κοπέλα που έχασε τον άνδρα της στα 25 του μόλις χρόνια τόσο άδικα και βιώνει, όπως θα πει πιο κάτω, «έναν καθημερινό εφιάλτη».
«Δεν έχω μιλήσει ώς τώρα, διότι περίμενα η Δικαιοσύνη θα κάνει τη δουλειά της. Φαίνεται, όμως, ότι για κάποιο λόγο, η Δικαιοσύνη έχει κλείσει τα μάτια της περισσότερο απ' όσο χρειάζεται και δεν βλέπει ούτε το δράμα μας ούτε την αδικία που μας έπληξε, ούτε και η ζωή του άνδρα μου, καθώς φαίνεται, έχει κάποια σημασία.
Κι όμως, για εμάς ήταν ο κόσμος όλος, και από τη στιγμή που έφυγε, ο κόσμος μας δεν υπάρχει. Δεν υπάρχει πια ούτε για μένα, ούτε για τους γονείς του, ούτε και για τον γιο μας, που μου τον άφησε 18 μηνών και δεν πρόλαβε καν να τον ακούσει να τον φωνάξει 'μπαμπά'.
Ο Niko, όπως κάθε μέρα, και εκείνη την αποφράδα μέρα επέστρεφε από τη δουλειά του και πήγε στην αποθήκη να αφήσει, μαζί με τον συνάδελφό του, τα εργαλεία, πριν επιστρέψει στο σπίτι. Εκεί, στο ίδιο σημείο, υπάρχει ένας φούρνος και η αστυνομία είχε στήσει ενέδρα και περίμενε να συλλάβει δυο άτομα, πελάτες του φούρνου, που ήταν έξω από τη φυλακή με άδεια, από αυτά που έμαθα εκ των υστέρων. Πριν από το συμβάν, από τις μαρτυρίες των υπαλλήλων του φούρνου και των περιοίκων, σταμάτησαν ένα σχολικό λεωφορείο που ήθελε να περάσει και το έστρεψαν από άλλη οδό. Το αυτοκίνητο του άνδρα μου και του φίλου του, που ήταν γεμάτο εργαλεία και οι ίδιοι μέσα στη σκόνη, το άφησαν να περνάει κανονικά, να σταθμεύσει, να μπουν με τα εργαλεία μέσα και όταν ο Niko βγήκε να μεταφέρει τα υπόλοιπα εργαλεία ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί.
Ο Niko, μην ξέροντας τι να κάνει, όταν είδε αστυνομικούς με τα όπλα στραμμένα προς την πλευρά του, που όπως είπα ήταν πολύ κοντά στον φούρνο όπου ήταν οι δύο που περίμεναν, προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από κάποιο αυτοκίνητο. Δεν πρόλαβε να κάνει τίποτα, αφού ένας αστυνομικός τον είχε σημαδέψει και του έριξε εννέα σφαίρες. Οι δύο στο κεφάλι, άλλες δύο στην καρδιά και πέντε στο σώμα του.
Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ, χωρίς κανένα λόγο και καμιά αιτία. Ένας άνθρωπος που ερχόταν από τη δουλειά του και πήγαινε στο σπίτι του. Ένα παιδί που εργαζόταν από τα δώδεκά του χρόνια και τον είχαν φέρει στην Ελλάδα οι γονείς του όταν ήταν οκτώ χρόνων.
Και αφού τον σκότωσαν επί τόπου, συνέχισαν να τον σκοτώνουν και στη συνέχεια. Ενώ ήξεραν πως δεν είναι ο κακοποιός, διότι αυτούς που ζητούσαν τους συνέλαβαν, τον άφησαν αιμόφυρτο στον δρόμο, από τις τέσσερις και είκοσι το απόγευμα μέχρι τις δέκα και μισή το βράδυ! Δεν μας άφηναν να τον προσεγγίσουμε, αλλά ούτε και από εκεί τον έπαιρναν. Απάντηση δεν πήρα, από τότε, από κανέναν.
Και αυτό είναι το λιγότερο. Εμείς χάσαμε τη ζωή μας, καταστραφήκαμε όλοι, οι γονείς του είναι και οι δύο με ψυχοφάρμακα, εγώ δεν ξέρω πού πατώ, ο γιος μεγαλώνει και κάθε μέρα, όλο και πιο έντονα, ψάχνει τον πατέρα του. Αλλά, πέρα από όλα αυτά, μας σκοτώνει η σιωπή και η αδιαφορία. Επιτέλους, πότε θα υπάρξει δικαιοσύνη για έναν άνθρωπο που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ; Γιατί ο δολοφόνος του άνδρα μου, που έχει όνομα και επώνυμο, εργάζεται στην αστυνομία και είναι επιφορτισμένος να προστατεύει(;) τους πολίτες να κυκλοφορεί ελεύθερος και να μην λογοδοτεί για τη δολοφονία του;
Πέρασαν ακριβώς δώδεκα μήνες από τότε που σκότωσε τον Niko μου και δεν εχει γίνει το παραμικρό. Ο δολοφόνος του Γρηγορόπουλου είναι στη φυλακή, ενώ αυτός που έριξε εννέα σφαίρες στον άνδρα μου, την ώρα που μιλάμε εμείς, μπορεί και να παίζει κάπου ποδόσφαιρο με τους φίλους του και να καυχιέται σε αυτούς για το πόσο καλό σημάδι ξέρει. Δεν ξέρω και αν τον έχουν παρασημοφορήσει για την ευστοχία του. Δεν ξέρω αν στη θέση του Niko ήταν κάποιος άλλος, γεννημένος στην Ελλάδα, τι θα είχε γίνει, αλλά εγώ ξέρω πως η Δικαιοσύνη κρίνει ανεξάρτητα από το πού γεννήθηκε ένας άνθρωπος.
Δεν θέλω να πω περισσότερα πάνω σε αυτό το θέμα, πέρα από το ότι ζητάμε δικαιοσύνη. Τη ζητάμε εμείς, και όταν λέω εμείς, εννοώ και τον Νiko, τη ζητάει ο γιος μας, τη ζητάνε οι γονείς και η αδελφή του. Όσο ο δολοφόνος του θα κυκλοφορεί ελεύθερος, κανένας μας δεν θα ησυχάσει. Διότι, δεν ήταν απλώς η 'κακιά η ώρα' που σκότωσε τον Niko. Τον άνδρα μου τον δολοφόνησε εν ψυχρώ ένας αστυνομικός που κυκλοφορεί ελεύθερος χωρίς να διώκεται. Τον σκότωσε κάποιος που την ίδια στιγμή είπε 'τον έφαγα', δείχνοντας πόσο 'άντρας' είναι.
Στη δουλειά μου περιστοιχίζομαι από αστυνομικούς. Ενώ μου συμπεριφέρονται όλοι άψογα, η οργή μου για τον δολοφόνο μεγαλώνει. Δεν ξέρω κι αν έρχεται και με βλέπει εκεί και του σερβίρω κιόλας. Δεν ξέρω αν γελάει και με τον πόνο μου. Ένα πράγμα, όμως, δεν θα κουραστώ να λέω: είναι δολοφόνος και άνανδρος, δεν βρήκε ούτε το κουράγιο να έρθει να μας πει έστω και μια υποτυπώδη συγγνώμη, έστω και ψεύτικη. Και οι δολοφόνοι πρέπει να πληρώσουν".
αναδημοσίευση από την Κυριακάτικη Αυγή της 20-2-11
