Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2008

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΤΑΠΗΤΟΥΡΓΕΙΟΥ

Διαβάζοντας την επιστολή – διαμαρτυρία κατοίκων της περιοχής της πλατείας Ταπητουργείου προς το Δήμαρχο (και όχι μόνο), μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον να αντικρύσω με άλλο βλέμμα όλα όσα οι γείτονές μας στιγματίζουν με την καταγγελία τους.
Η πρώτη έκπληξη που ένιωσα ήταν ότι ως μέλος της Δημ. Πρωτοβουλίας «ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ» δεν έχω δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα σε απτά – καθημερινά θέματα που απασχολούν τους κατοίκους αλλά σε όσα θεωρούσα «βαρύνουσας» σημασίας : ελεύθεροι χώροι, περιαστικό πράσινο, Υμηττός, περιφερειακή οδός, τραπεζοκαθίσματα στις πλατείες, καθαριότητα… που αφορούν στις οικολογικές μας ευαισθησίες αλλά και στην ποιότητα της ζωής μας.
Στη συνέχεια ως κάτοικος του Βύρωνα και ειδικότερα της Πλατείας Εθνικής Αντίστασης ή Ταπητουργείου, (όπως την αποκαλούμε τελευταία) θυμήθηκα τον ίδιο χώρο στη δεκαετία του ’50 και του ’60 όταν τον λέγαμε ‘αραπάκια’ (από το ομώνυμο κέντρο που λειτουργούσε εκεί όπου σήμερα βρίσκεται πολυκατοικία με το γυμναστήριο tae kvo nto. Για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να το γνωρίζουν – θυμίζω ότι την εποχή εκείνη τα ‘αραπάκια’ ήταν μια αλάνα που φιλοξενούσε όλη την πιτσιρικαρία της περιοχής και τα ομαδικά παιχνίδια τους, από μπάλα μέχρι ξυλίκι. Η μοναδική ασφάλτινη επιφάνεια ήταν η λεωφόρος Κύπρου. Η αγορά του ‘Κοπανά’ βρισκόταν από τότε εκεί, ίσως με περισσότερα καταστήματα από ότι διαθέτει σήμερα. Τα ‘αραπάκια’ δεν ‘φιλοξενούσαν’ σκουπίδια, ούτε κάδους απορριμμάτων, ούτε γκαζόν παρά μόνο λίγους ευκάληπτους και αρκετές φορές διερχόμενα Λούνα Παρκ με βάρκες και το μύλο με τα αλογάκια. Όπως σημειώνει ο Μ. Αναγνωστάκης «τα παιδιά μεγάλωσαν ο καιρός εκείνος πέρασε που ξέρατε…». Όλα άλλαξαν, τα ‘αραπάκια’ έγιναν πλατεία Ταπητουργείου, τα προσφυγικά πολυκατοικίες και κάθε χωμάτινη επιφάνεια άσφαλτος και τσιμέντο.
Δημιουργήθηκε μια πόλη με πολυώροφα κτήρια μέσα από μια πληθυσμιακή έκρηξη άναρχη, στρεβλή, κακόγουστη, χωρίς τις αναγκαίες υποδομές και με όλα τα αρνητικά που συνεπάγονται για την καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της.
Οι ευθύνες είναι πολλές, αυτό το μοντέλο ανάπτυξης πρέπει να ανατραπεί με τη συμβολή όλων μας.
- Με την αποτελεσματικότερη παρέμβαση της Δημοτικής Αρχής στον τομέα της καθαριότητας (αποσυμφόρηση των κάδων, συχνότερο πλύσιμό τους…)
- Κατάργηση του γκαζόν ,- που απαιτεί μεγάλες ποσότητες νερού σε εποχές με έντονο πρόβλημα λειψυδρίας – και αντικατάστασή του από φυτά και δέντρα.
- Επανατοποθέτηση δοχείων απορριμμάτων στη θέση των προηγούμενων που εμείς καταστρέψαμε
- Επισκευή των φανοστατών που επίσης εμείς καταστρέψαμε
- Τακτικότερος καθαρισμός της πλατείας που με δική μας ευθύνη γεμίζει από κάθε λογής σκουπίδια
Όσο αφορά στους φίλους μας του «ζωικού βασιλείου» τετράποδους, φτερωτούς, συνοδευόμενους ή αδέσποτους μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτούμε, μιας και είναι οι μόνοι που δε φέρουν καμιά ευθύνη για το περιβάλλον που εμείς δημιουργήσαμε για να ζήσουν αυτοί. Την αποκλειστική ευθύνη για τη ρύπανση του χώρου φέρουν αποκλειστικά και μόνο οι συνοδοί τους. ‘Αν όλα τα ζώα φύγουν από τη μέση, ο άνθρωπος θα πεθάνει από εσωτερική μοναξιά, γιατί όσα συμβαίνουν στα ζώα τα ίδια συμβαίνουν και στον άνθρωπο…’ γράφει ο Σηάτλ – αρχηγός μιας φυλής Ινδιάνων – στον πρόεδρο της Αμερικής Φραγκλίνο Πηρς.
Όλοι μαζί χωρίς ‘απαγορεύεται’ και αποκλεισμούς μπορούμε και πρέπει να συμβάλουμε σε μια νέα εικόνα.
Τελειώνοντας σας δηλώνω πως είμαι διατεθειμένος να συμμετέχω στη διακίνηση ενός εντύπου, κοινά αποδεκτού, μέσα από το οποίο θα ορίζονται κάποιες αρχές καλής λειτουργίας, όσον αφορά στην καθαριότητα της πλατείας, για το καλό της περιοχής μας και της αρμονικής συμβίωσης.
Γιώργος Τζανίνης
Μέλος της Δημοτικής Πρωτοβουλίας ΣΤΑΣΗ ΒΥΡΩΝΑ
Κάτοικος της περιοχής